De grande finale op de Filipijnen

IMG_0163
De Filipijnen. Een ideale plek om een lange, vermoeiende, maar fantastische reis een passend einde te geven. Hagelwitte stranden, kristalhelder water, vriendelijke mensen en zon! Nou ja, zon? In het vliegtuig houden we onze fingers crossed, want het regenseizoen begint en we hebben alleen strand ingepland. Volgens de insiders is het regenseizoen laat dit jaar. We hopen erop. We beginnen in Palawan; het paradijs dat Art ons beloofd heeft in aflevering 1. Gelukkig hoeven wij ons voorlopig nog niet klaar te maken voor test en executie. En Art heeft weinig te veel gezegd. Wat een paradijsje is dit. Ik kan er wel heel veel over vertellen, maar liever steken we jullie de ogen uit met wat foto’s. Puur ter inspiratie natuurlijk, want hier moet je een keer zijn geweest. Even geduld nog.

Het eerste dat opvalt in de Filipijnen zijn handdoekjes. Een handdoekje is de belangrijkste accessoire hier. Even het gezicht deppen, de armen droogvegen en de rug zweetvrij maken. Het is nodig, want het is hier loeiheet. Wij nemen de bus zonder airco en denken dat we het wel redden met open raampjes. Totdat het hard begint te regenen en de raampjes dicht moeten. Als vaatdoeken stappen we uit in El Nido. We nemen zoals altijd een goedkope kamer die net zo klam is als de bus met de ramen dicht. We worden elke ochtend strak om 6 uur wakker. Niet omdat we uitgeslapen zijn, maar omdat op dat moment de electriciteit ermee ophoudt. En de ventilator dus ook. We strompelen uitgedroogd naar een tentje voor ontbijt en regelen een tricycle naar Nacpan beach. Schijnt mooi te zijn.

IMG_0104
IMG_20140703_133927
IMG_9919

Het tweede dat opvalt in de Filipijnen is het katholicisme. De tricycle driver slaat snel een kruisje elke keer als hij op de motor stapt. Wij hopen vooral dat de remmen het doen. Achterop elke tricycle staat een korte Bijbelse tekst. Soms vind je binnen een Maria beeldje. “What is your religion?”. “Uhmm, nothing?”. Het voelt altijd een beetje karig, maar tot nu toe komen we er altijd wel mee weg. We krijgen de hele familie van de tricycledriver te zien. Eerst stoppen we bij z’n broer om geld te halen om te tanken. Kruisje. We stoppen nog even bij een waterval. Kruisje. Vervolgens stoppen we bij z’n zus om water te drinken. Kruisje. Als laatste stoppen we bij z’n vrouw en kind om medicijnen te halen en mango te eten. Kruisje. Het is nogal een omweg naar het strand en we vragen ons af of dit nou de bekende Filipijnse gastvrijheid is of dat hij wil dat we zijn gezin adopteren. We willen niet onbeleefd zijn natuurlijk, maar we willen nog wel van dat laatste stukje blauwe lucht genieten op het strand. En dat kan gelukkig ook.

IMG_9907
IMG_9898
IMG_20140703_133557
IMG_9881

De volgende dag huren we voor het gemak maar een brommert om de omgeving te verkennen. We hebben een paar uur schitterend weer op het magische strand van Las Cabanas voordat de regen losbarst. Man, wat is dit mooi. We lopen een bocht om en zien een klein vissersbootje. Iets verder op het strand staat een huisje waar een oude man in woont. Die heeft het goed bekeken. We lopen telkens weer een bocht om en telkens wordt het mooier. Het enige dat we tegenkomen is een loslopend varken. Geen toerist. Niemand. Zo zien we het graag.

IMG_0111
IMG_0116
IMG_0142IMG_0237
IMG_0175

Als laatste doen we een boottochtje langs de mooiste eilandjes en lagunes rondom El Nido. Op zoek naar de rode postbussen. Het is schitterend. Ietwat toeristisch, maar schitterend. We vragen altijd om een kleine boot, maar belanden op een grote banca met drie Filipijnse families. Eerlijk is eerlijk. De Filipijnse ladyboy is geweldig. Hij dacht dat Irene model was. En dat is natuurlijk helemaal niet zo gek gedacht. Het derde dat opvalt! Je ziet hier veel homoseksuelen, ladyboys en veel te jonge Filipijnse meisjes met oude Westerse mannen. In Thailand noemen ze dat sekstoerisme, maar dat woord zul je hier niet zo snel horen. De Filipino is tolerant. Niemand wordt hier raar aangekeken of veroordeeld. Als je erover begint met Filipijnen beamen ze dat ook. “Some boys like boys. Some boys like to be a girl. Some girls need the money. Some girls like to take care of an older man. We do not always understand it, but we don’t judge. We accept it”. Geen speld tussen te krijgen.

IMG_0042
IMG_0011IMG_9995

Na drie dagen verlaten we El Nido alweer. Veel te kort, maar we willen nog zoveel meer moois zien. Waaronder Coron op het volgende eiland Busuanga. Op Coron gaan we voor het eerst wrakduiken. We hebben geen wrakduik-specialty, maar een duikbrevet is hier ook overbodig. Je moet het toch een keer leren. Rondom Coron liggen veel Japanse vracht- en oorlogsschepen die in de Tweede Wereldoorlog tot zinken zijn gebracht door de Amerikanen. Een spannende setting om drie duiken te maken. Als we op de boot zitten wordt het overal donker om ons heen. Het begint hard te waaien en te regenen. De golven worden hoger. Een nog spannendere setting om te duiken. Het zicht onder water is heel slecht. We dalen langs een touw af tot 25 meter diepte. In de verte doemt een groot stuk oud ijzer op. We zien maar een paar meter van het 25meter lange schip wat het extra spooky maakt. Een zaklamp is geen overbodige luxe. We gaan door een luik naar het vrachtruim en zwemmen door het schip helemaal naar achteren. Het is geweldig. Soms pikdonker. Dan komt er weer wat licht door gaten in de romp. We proberen ons door kleine openingen te mikken, nemen trappetjes head first verticaal naar beneden, gaan via een luikje naar buiten en dan weer door de schoorsteen terug naar binnen. Net een videospelletje waarbij je zo min mogelijk mag raken. Als we aan het eind zijn gaan we over het dek weer terug naar voren. Het dek is bedekt met koraal en we zien mooie vissen. Wat een unieke ervaring.

IMG_0451

IMG_0447

De volgende dag doen we wat je in de Filipijnen het beste kan doen. We huren voor de dag banca (traditionele Filipijns vissersbootje) en een kapitein en gaan de omgeving verkennen. We hebben drie Engelsen ontmoet met wie we de kosten delen. We stoppen eerst bij de markt om inkopen te doen. Vis, worstjes, groenten, fruit, water. Genoeg voor een goede Filipijnse BBQ. De kapitein van de boot bereidt het eten als wij lekker aan het zwemmen zijn. En het  is nog lekker ook.

IMG_0325
IMG_0318
IMG_0304
IMG_0343
IMG_0387IMG_0443
IMG_0430

Vanaf Coron vliegen we naar het volgende eilandje; Cebu. Vanwege het kleine vliegveld mogen we maar 10kg bagage meenemen. Dat lukt natuurlijk nooit, dus lopen we in lange spijkerbroek, trui, jas en wandelschoenen al zwetend door de douane. We will beat the system! Vanuit Cebu pakken we meteen de bus naar het Noorden, want we willen naar het eiland Malapascua. Dit is weer een bijzondere duikplek, waar je kunt duiken met thresher sharks; voshaaien. We worden verrast door de puinhoop die dit eiland is. Het kleine eiland is zwaar getroffen door de orkaan Yolanda in november vorig jaar. Dit wisten wij even niet. Resorts zijn blijven staan (want van steen), maar alle huisjes van locals zijn weggevaagd (want van hout). Er staan nog een paar palmbomen overeind en mensen hebben weer onderdak, maar het is huttendorpstijl. De jongen die ons wat hotels laat zien bedankt ons oprecht voor al het geld dat we hebben gegeven. We geven het door, bij deze. Yolanda was de dodelijkste orkaan in de historie van de Filipijnen, maar op dit eiland is wonder boven wonder niemand overleden. Ik denk dat ze blij zijn dat we er zijn. Er zijn verder maar weinig toeristen en dat is toch waar ze het van moeten hebben.

IMG_0495
IMG_0496
IMG_0511

Sommige riffen rondom Malapascua zijn ook verwoest door de orkaan. De voshaaien zijn gelukkig wel weer terug. Op het eiland kun je twee manieren geld verdienen; via het duiktoerisme of door te vissen. De voshaai is de levensader van dit eiland, maar ook die wordt uit de zee gevist door vissers. Koraal wordt verwoest door vissers die vissen met dynamiet. We betalen 2,50 conservation fee aan de overheid om het rif te bewaken tegen vissers, maar dat komt volgens de duikschool vast ergens terecht, maar niet hier. De boot van de patrouille is nog niet gerepareerd. De duikshops betalen nu samen een boot om ’s nachts het rif te beschermen tegen vissers. Met niks anders dan aardige woorden. De volgende ochtend is een monstervangst aan voshaaien in Cebu op het nieuws. Daar is het nog niet illegaal. We leven in een gekke wereld.

Het duiken met de voshaai is fantastisch. We staan om 4uur ’s ochtends bij de duikschool om te vertrekken. De voshaai kan slecht tegen fel licht, dus je moet met de zonsopgang al in het water liggen. Op dertig meter diepte is een ‘cleaning station’ waar de haaien bij zonsopgang naar toe komen om zich te laten schoonmaken door visjes. Het is knielen op de zeebodem en wachten tot ze uit de diepte opdoemen. Op deze diepte kunnen we niet al te lang blijven, dus we balen als we na tien minuten nog niks zien. Maar dan komen ze. Een. Twee. Drie tegelijk. Ze cirkelen rond boven het cleaning station. Hun grote staart waarmee ze vissen met een klap versuffen en vervolgens opeten. Grote ogen die je aankijken. Ze worden bang van de bubbels die we uitblazen, dus als ze op ons afkomen proberen we zo lang mogelijk in te ademen. Ze komen heel dichtbij. Niet normaal.

Na de duik met de voshaai we nog twee duiken bij een eiland in de buurt. Hier vind je normaal gesproken reefsharks, die we heel graag willen zien. We duiken door een grot waar ze slapen, maar wij zien ze niet. Als we uit de grot zwemmen worden we bijna weggespoeld door de sterke stroming. De haaien hebben zich vanwege de sterke stroming te diep verstopt, dus we zien ze helaas niet. Een kleine domper op de feeststemming.

IMG_0492
IMG_0520

De volgende bestemming is Alona Beach op het eiland Bohol. Op de moderne ferry naar Bohol krijgen we na een veiligheidsfilmpje een filmpje waarin wordt opgeroepen om samen te bidden om een goede afloop van deze reis. Je kan niet veilig genoeg zijn natuurlijk. Op Bohol kijken we DE wedstrijd tegen Spanje. De enige Spanjaard in de kroeg was wel heel erg stil. De wedstrijd was om 3uur ’s nachts, dus de volgende dag doen we weinig. De dag erna scooteren we rond het eiland op zoek naar de tarsier en de chocolate hills. De tarsier is het kleinste primaatje ter wereld (nee, geen aap!) en wordt ook bedreigd door ontbossing. Leuk om gezien te hebben nu hij nog bestaat. Op de terugweg gaan we naar een wedstrijd van de meest populaire sport van de Filipijnen. Basketbal? Bijna. Hanenvechten. Veel geschreeuw van mannen die een paar peso’s inzetten op de linker- of rechterhaan. Het gaat heel snel. Na een minuutje is een van de twee al te gehavend om door te gaan. Ze bloeden dood. Wij hebben het ook snel gezien.

IMG_0603
IMG_0572IMG_20140703_134000
IMG_0637

Bij Alona Beach maken we onze afsluitende duiken. We duiken met een paar Chinezen en een Filipijnse divemaster. De duikplek, Balicasag, is fantastisch, maar duiken met Chinezen is een ramp. We zien school jackfish die de vorm aannemen van een tornado, maar de Chinezen zijn druk bezig met een krab. Als we schildpadden zien zijn de Chinezen er als de kippen bij om selfies te maken. Het is grappig, maar ook weer niet. Op de terugweg hopen we een walvishaai te zien. De divemaster vertelt dat ze gisteren met een walvishaai gezwommen hebben. Vlak voor de kust. Wij zijn overal net een dag te laat. Net als op Komodo toen ze de dag ervoor met 20 dolfijnen hadden gedoken. Zeg dat dan gewoon ff niet. Ook vandaag geen walvishaai.

IMG_0664
IMG_0651
IMG_0659

Snorkelen met de walvishaai staat als sinds het begin van onze reis heel hoog op de verlanglijst. Op Malapascua heeft de eigenaar van de duikshop gebeld met wat vrienden die op plekken duiken waar je in het seizoen walvishaaien kan zien, maar ze blijken er niet meer te zijn. Helaas. Vanuit Bohol worden wel trips aangeboden naar Oslob in Cebu. In Oslob zie je ze gegarandeerd, ook al is het seizoen voorbij. We hebben genoeg verhalen gelezen en gehoord en het is massatoerisme waarbij de haai wordt gevoerd en met z’n bek open bij de bootjes vol Chinezen in het water ligt. Hier werken we liever niet aan mee. We gaan ze nog wel een keertje zien. Hopelijk.

Als laatste lange stop in de Filipijnen gaan we naar Camiguin. Een klein eiland met daaromheen prachtige nog kleinere eilandjes. Dit is het paradijs dat ik Irene beloofd heb in aflevering 1. Als we aankomen bij de ferry op Bohol blijkt dat deze niet gaat. Er zijn twee maatschappijen, maar allebei zijn ze in ‘onderhoud’. Te weinig mensen. Eric, een Filipino staat al twee dagen te wachten tot er mensen komen die een banca willen delen. Dat willen wij wel. De capacititeit van de boot is volgens de kapitein 10 man, dus we wachten nog op wat andere mensen om de prijs te drukken. Na twee uur komen er nog twee stellen met een klein kind. Als we na lang prijsvechten aankomen bij de banca vragen we ons af of er uberhaupt wel iemand op past. Hij is net lang en breed genoeg om met vier man achter elkaar te zitten. Twee boten doen dan maar? Voor niks twee uur gewacht.

We bergen de waardevolle spullen nog even op in onze aangeschafte drybag. Het blijkt verstandig. Na 10 seconden zijn we al doorweekt. De boot is zo laag dat elke kleine golf over de boot heen gaat. We maakten ons vooral zorgen over de zon die 2.5 uur op onze kop zou schijnen en de halve fles water die we nog hebben, maar dat blijkt niet nodig. Na een uur zien we het weer voor ons slecht worden. Heel slecht. De lucht kleurt zwart. De wind trekt aan. De golven worden hoog. Heel hoog voor zo’n klein bootje. De boot met de andere twee stellen en het kleine kind is inmiddels al omgekeerd. Verstandig, denk ik. Het kind durft waarschijnlijk nooit meer het water op. Wij varen door. “Eric, are we safe?”. “Yes, sure!”. Na nog een half uur legt de kapitein de boot stil. “Waiting for the storm to pass.” In plaats daarvan komt de storm recht op ons af. We moeten terug. Maar er is nergens meer goed weer. Achter ons is het ook grijs. Dit was niet zo slim. De regen achterhaalt ons en we worden serieus bang. De golven zijn twee meter hoog en de kapitein doet zijn best om de banca te balanceren op de golven. Hij is goed, dat wel. Gelukkig. We zitten inmiddels drie uur doorweekt op zee met rode ogen van het zeewater en hebben het koud. Als de kust weer in zicht komt zien we iets geks in het water. Twee dingen steken uit het water. Hout? Nee. Ijzer? Nee. Vinnen! Twee vinnen steken uit het water.

“Big Whale Shark!”. You have got to be fucking kidding me. We zitten op open zee in golven van twee meter hoog en zien een whaleshark. Irene is extatisch. “Stop!!” Uhmm, ik zie achter ons een golfje opdoemen. Zullen we anders gewoon maar doorvaren? We zijn nog niet echt in veilige haven. Na nog een uur billenknijpen bereiken we eindelijk de kust. De locals waren er ook niet gerust op, zo blijkt. We worden heel liefdevol opgevangen bij de kapitein thuis, krijgen een bucket shower en koffie. Zo lief! We drinken rum en cola, eten chips, Irene plakt de kinderen onder met meegebrachte stickers en iedereen heeft weer de grootste verhalen. Iedereen bleek hem te knijpen. Iedereen, behalve de kapitein. “My passengers are always safe!”. Irene zag hem bij aankomst thuis nog wel lang bidden. We waren veilig. En we hebben toch nog eindelijk onze walvishaai gezien! Check.

Na een nachtje op een ferry, een uur met de bus en nog twee uur met de ferry komen we alsnog aan in het beloofde paradijs; Camiguin. Meteen zijn we verliefd. Op het eiland, maar vooral ook op de mensen. Die zijn er zo lief. Als we over het eiland scooteren roept iedereen ons na. “Amigoooo!!”. Ik probeer na lang aandringen van de locals en Irene een kippenhoofdje van de BBQ (best prima tot je de oogjes kapot bijt). We praten met een man die honderden hanen traint voor hanengevechten. Een van de weinige manieren om hier goed geld te verdienen. De dag erna gaan we naar White Island. Dit is eigenlijk een grote zandbank voor de kust van Camiguin die half overstroomt als het vloed wordt. We zijn de enige toeristen dus hebben het eiland bijna helemaal voor onszelf. We leven echt in een droom.

IMG_0686
IMG_0727
IMG_0753
IMG_0874
IMG_0859IMG_20140703_134303
IMG_0940
IMG_1022
IMG_0917

We gaan ook nog naar Mantigue Island. Ook een klein eilandje vlakbij Camiguin. Op het eiland leven nog een paar families die rondkomen van de visserij en het toerisme. Het koraal voor het eiland is beschermd en je snapt waarom. Het snorkelen hier is adembenemend. We zien heel veel grote vissen die we nog nergens anders hebben gezien. We zwemmen naast een tornado aan tonijn en een grote school jackfish. En in de verte nemen we afscheid van de schildpad.

IMG_1027
IMG_1076
IMG_1070
IMG_1111
IMG_1100

Vanuit Camiguin vliegen we naar Kuala Lumpur met een tussenstop in Manila. We gooien onze kleren (waar we inmiddels een grote hekel aan hebben gekregen) weg en kopen wat nieuws in KL. We kopen wat kadootjes voor onze neven en nichtjes en vertrekken dan naar Pangkor. We hebben nog een week om bij te komen van 11 fantastische maanden reizen. Die rust vinden we op Pangkor, dat een heerlijk klein strandje heeft en genoeg lokale eettentjes om lekker te eten. De dagen vliegen voorbij en voor we het weten zitten we op het vliegtuig op weg naar huis. Het is voorbij. Het was onvergetelijk. Iedereen bedankt voor het lezen, het meeleven, de reacties en likes. Tot snel!

IMG_1319

9 thoughts on “De grande finale op de Filipijnen

  1. Ik ben diep onder de indruk van jullie reis ,maar vooral van de laatste foto,s ,jullie noemen dat het paradijs ,en dat het net een droom is , dat geloof ik graag ,heeeeeeeeeel erg mooi Dit pakken ze jullie nooit meer af ,heel bijzonder hoor .lieve groet tante Janny

  2. Het is geweldig jullie weer in de armen te kunnen sluiten maar geweldig jammer dat het voorbij is. Wat een prachtige reis. Bedankt dat we een beetje mee hebben mogen reizen al sla ik de reis met Captain Eric wel over. Voor de zekerheid.

  3. Top verhaal!! Wat een omzettend mooie afsluiter van jullie reis :) terug naar de fillipijnen wou in ik al, maar nu ik jullie avonturen heb gelezen kijk ik er nog meer naar uit! Geniet van Nederland! Xxx

  4. Wat een mooie grande finale! De foto’s alleen al zijn werkelijk prachtig. Om in te lijsten ;-) We zijn erg benieuwd naar hoe jullie het ‘thuiskomen’ in Nederland ervaren… Veel succes daarmee!

  5. Al een paar blogs gelezen. Maar niemand die de wereld echt helemaal overgaat. Alleen een gedeelte strek. Mijn doelstelling is met 2 jaar rond de wereld over te gaan. En gebieden in autstralie en afrika zijn nog niet in me agenda geplaatst

  6. Alles gelezen en vind het GEWELDIG!
    Ik ben nu ook mijn eigen wereldreis aan het plannen en vraag me toch iets af. Bijna alle landen die ik wil zien hebben een regenseizoen (mei-september)… Welke ervaring hebben jullie hier mee? het regenseizoen best doormaken in Azië (filipijnen, Sri Lanka, Indonesië…) of best in Centraat Amerika? (Costa Rica, Nicaragua, panama,?)

  7. Wauw wat een mooi verslag van de Filipijnen, hoe hebben jullie het regenseizoen ervaren? Ik ben van plan om in juni/juli te gaan, voor vooral net als jullie, veel strand en zon. Wordt je hierin erg beperkt in het regenseizoen? Met veel bewolking bijvoorbeeld? Ik hoor het graag! Groetjes Ilse

Laat een reactie achter op Petra Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s