Vier volle dagen op Flores

IMG_2301
Na twee fantastische duiken bij Komodo willen we naar de Colored Lakes van Kelimutu. Dit zijn drie vulkanische meren naast elkaar die eens in de zoveel tijd van kleur veranderen. Iets met scheikunde. De Colored Lakes liggen alleen wel aan de andere kant van het eiland, 15 uur verderop. We besluiten er drie dagen voor uit te trekken. In de ochtend de bus, in de middag wat zien en de volgende dag weer door. We kunnen eindelijk weer eens met het openbaar vervoer, maar dat is hier makkelijker gezegd dan gedaan. Tenminste, zo lijkt het. Na veel rondvragen en veel verschillende verhalen besluiten we het verhaal van de supermarktmeneer in gebrekkig Engels te geloven. Die kan echt niet aan ons verdienen. Dus staan we om 6 uur ’s ochtends aan de kant van de weg te wachten op een bus. Na nog geen vijf minuten wachten stopt de ‘bus’ zowaar voor onze neus en hebben we een riante plek achterin. Maar dat is nooit voor lang.

Een half uur later rijden we eindelijk het dorp uit. Er moeten zoals altijd nog wat mensen bij. Hier maken ze nog gebruik van het ‘schuif-eens-op principe’. Het aantal zitplekken is niet afhankelijk van het aantal stoelen in de bus, maar van het aantal mensen dat mee moet. Het is ook hier onbeleefd om met lege handen aan te komen, dus neemt iedereen wel wat mee. Zo ligt de vloer bezaaid met zakken rijst. Twee kippen gaan, vastgebonden met een touwtje, onder de achterbank en schuiven vervolgens al kakelend de hele bus door. Als we afremmen komt de geur van gedroogde vis vanuit de achterbak naar voren. Een oude man zit met een bewegende en piepende kartonnen doos op schoot. Een puppy. Ik steek mijn hand erin en doe alsof ik hem verlies aan een monster. Lachen natuurlijk. We geven een pak koekjes door en zien hem vervolgens nooit meer terug. Eens doorgegeven blijft gegeven. We zitten met een grote glimlach in de bus en genieten van de rit.

In de bus ontmoeten we Iski. Hij geeft Engelse les op een basisschool en wil zijn Engels oefenen. Hij is onze tolk op de bus. 22 jaar oud, een zwangere vrouw van 24 in een dorp 3 uur verderop. Waar de vragen van backpackers altijd hetzelfde zijn, zijn die van locals ook altijd hetzelfde, maar anders. First time come here? Where you stay? You have booking? How long stay? Where you go next? How long you stay there? Meestal weten we alleen het antwoord op de eerste vraag. Totaal oninteressante vragen, tenzij je natuurlijk ook nog iets wil verkopen. Zo gaat het hier. Engels oefenen is leuk, maar geld verdienen is leuker.

We lunchen met de busjongens en lopen dan met twee andere jongens die ‘toevallig’ ook hun Engels willen oefenen naar een hotel in Ruteng. Het blijkt een klooster. We krijgen een kamer tussen de kapel en de eetzaal. De nonnen zijn al aan het zingen. Als we naar buiten lopen hebben de jongens er een vriend bijgehaald. Ze willen met ons naar de traditional village en de rijstterrassen. Ze hebben zelf geen geld, en wij willen niet voor ze betalen, dus daar eindigt hun avontuur. Uiteindelijk nemen we twee ojeks (achterop de motor bij een mannetje).

We rijden door kleine dorpjes en aan de gezichten van de locals te zien komen hier weinig toeristen. In drie seconden schieten ze van schrik naar verbazing naar blijdschap en gillen dan heel hard “hello mister!!”. Tenminste, naar mij dan. We stoppen bij het dorp van een van de chauffeurs, bij een veldje met heel veel kinderen. Lachend en schreeuwend komen ze op ons afgerend. “They are very happy to see you!” Joh! Na een beetje gek doen en foto’s maken ga ik met de jongens voetballen. Ik zit in het sterrenteam met Neymar Jr., Messi, Van Persie, Messi, Lampard en nog een keer Messi. We zitten wat krap in de verdedigers. Dat komt goed uit, want er is ook maar 1 doel. Irene danst en zingt met de meisjes. Als echte cheerleaders juichen ze voor ons als we scoren. En dat doen we veel.

IMG_2077 IMG_2099 IMG_20140618_125445

Na een kop koffie bij de chauffeur thuis, waarbij alle kinderen ons stilletjes binnen aan zitten te kijken, rijden we verder naar de spiderweb ricefields. De rijstvelden zijn zoals de naam al doet vermoeden aangelegd in de vorm van een spinnenweb. De partjes worden verdeeld onder de inwoners van het dorp. Helaas regent het hard, maar wat we zien is indrukwekkend. We zijn aardig doorweekt, dus besluiten maar weer terug naar ‘huis’ te gaan voor een douche. Een koude uiteraard. De warmte komt van het gezang van de nonnen in de kapel.

IMG_2112

De volgende ochtend staan we weer om 6 uur aan de straat. En ook hier werkt het. Na vijf uur hobbelen komen we aan in Bajawa. De busrit is minder leuk, maar Flores is mooi. Heel mooi. Het is bergachtig en groen. Nog onontwikkeld. Geen resorts. Geen toeristen. Het pure Indonesië. Edwin, de motorrijder van de dag, brengt ons naar een shabby hotel dat wordt gerund door een humeurige oude Chinees. Er is geen toerist, maar onderhandelen lukt niet. Er is een prijslijst. Vooruit dan maar. De lunch bestaat op Flores uit witte rijst met gefrituurde kip en een gebakken eitje. Nasi goreng kennen ze in Flores niet. Gek.

Na de lunch gaan we naar een traditioneel Floresiaans dorp. Oude vrouwtjes weven kleden en bieden die te koop aan. Bij een huisje verkopen ze geld. Oud geld. Oud geld uit de tijd dat wij hier nog de baas waren. We kopen een paar Nederlandse munten en moeten betalen bij Opa. Grappig dat ze ouderen hier ook opa noemen denken we nog, maar we zien in Indonesië meer oud Hollands voorbij komen. We proberen met Opa in gebrekkig Engels af te rekenen, totdat blijkt dat Opa ook gewoon Nederlands praat, of nee, spreekt. Geleerd op school vroeger. Hij praat mooi beschaafd oud Nederlands, waardoor we af en toe moeite hebben de juiste woorden te vinden die hij wel begrijpt. Zijn gehoorapparaat ligt thuis in de kast. Dat helpt ook niet. Ik vertel dat mijn opa hier in de oorlog ook gezeten heeft. “Ah, he was a marine? I was friends with a marine from Holland”. Ik weet het niet, maar ik knik maar. Op reis schaam ik me vaak voor mijn gebrek aan historische kennis. Irene spijkert me gelukkig vaak bij. We geven opa wat buitenlandse munten die we op reis hebben verzameld en nemen afscheid.

IMG_20140618_133358 IMG_2150 IMG_20140618_125942 IMG_2170 IMG_2215 IMG_2223

De volgende stop is een hotspring. Nou lopen we doorgaans niet erg warm voor een hotspring, maar deze is wel geinig. Een koude rivier komt samen met een warme rivier waardoor je rechts in heet en links in koud water zit. Onderweg komen we langs de Inerie vulkaan. Vulkanen hebben sinds deze reis een bijzondere uitwerking op ons. Ze geven ons het gevoel dat we erop moeten. Ik heb mijn portie vulkanen wel gehad deze reis, dus ik hou mijn mond. Irene denkt er anders over en vraagt aan Edwin: “Can we climb it?”. “Of course, why not!” is uiteraard het antwoord. “Only 2.5 hours to the top, not so hard!”. Irene kijkt me aan. “We kunnen dit morgenochtend vroeg doen…”. “Tuurlijk, waarom niet” antwoord ik enthousiast. En zo is ons plan voor de volgende dag ook weer gemaakt.

IMG_2225
IMG_2128

Om half 5 ’s ochtends worden we, na een ontbijt dat duidelijk de avond ervoor al is klaargezet, opgepikt door Edwin. Hij brengt ons naar het beginpunt. Na een uur lopen komt de zon op. Daarna is het klauteren naar de top. Er hebben meer mensen gelopen, maar daar is alles mee gezegd. Van een pad kunnen we voorlopig nog niet spreken. We klimmen door zwart zand omhoog, ons vasthoudend aan alle rotsen en takken die we kunnen vinden. Dat zijn er helaas niet zoveel. Het is steil en gevaarlijk. Alles glijdt weg onder onze voeten. Ik durf nog niet te denken aan de terugweg. Na twee uur bereiken we de weinig indrukwekkende krater en lopen langs de rand omhoog naar de top. Een smal glibberig paadje zonder houvast en alleen een afgrond aan beide kanten. Misschien was dit toch niet zo’n goed idee. Als we de top bereiken hebben we wel een fantastisch uitzicht over Flores. Hier doen we het voor.

IMG_2252
IMG_2271
IMG_2276
IMG_2281
IMG_2294
IMG_2287
IMG_2296
IMG_2297

De weg terug is een ramp. Het is gevaarlijk. En dat zeggen we niet snel. We schuiven op onze billen naar beneden en proberen ons ergens aan vast te houden. Er is niks behalve losliggende stenen in zwart zand. Irene is net hersteld van haar knie. Dit was echt niet zo’n goed idee. Na een uur angstig glibberen vinden we een diepe brede geul met losliggende stenen. Hierdoor kunnen we op de stenen naar beneden ‘skiën’ in plaats van glijden. Dit schiet tenminste lekker op en het is een stuk minder gevaarlijk. Na 6 uur zijn we weer veilig beneden. “Was it nice?” vraagt Edwin. “Please don’t recommend this to people ever again Eddie!”

IMG_2334

Na de vulkaan nemen we een snelle douche en nemen de volgende vijf uur met de bus naar Moni. Vanuit hier gaan we naar de Colored Lakes. We worden nog even opgelicht door de taxichauffeur die, in plaats van wisselgeld terug te geven, in zijn auto springt en hard wegrijdt. Dat zijn we hier niet gewend. Gelukkig is het maar een paar euro. We regelen twee mannetjes die ons de volgende morgen om half5 naar de meren brengen. Schijnbaar doe je dat met de zonsopgang. Nog een ochtendje vroeg opstaan kan er wel bij. We hadden de zonsopgang prima kunnen skippen. De meren worden pas echt mooi drie uur na de zonsopgang als de zon er vol opstaat. Duh! Bijna alle toeristen zijn dan gek genoeg al vertrokken. De locals komen dan pas aan.

IMG_2343
IMG_2382
IMG_2414
IMG_2422

Terug in het guesthouse ontbijten we en worden in een minivan gepropt voor onze laatste rit naar Maumere. Maumere is, eigenlijk net als alle andere steden op Flores, niet echt gezellig. We belanden in de meest crappy kamer tot nu toe. Na drie drukke dagen is dit niet echt de plek waar je aan wil komen. Helaas is er niet veel anders, dus kiezen we maar voor de goedkoopste optie. We nemen snel een ojek naar het duurste hotel in de buurt voor de WiFi. Er moet weer een nieuw plan bedacht worden. Het originele plan was via Sulawesi naar Borneo, maar de ferry gaat voorlopig nog niet. We willen hier in ieder geval snel weg, dus boeken een vlucht terug naar Bali voor de volgende dag. Kijken we daar wel weer verder. Dat is luxe.

5 thoughts on “Vier volle dagen op Flores

  1. Ik heb met spanning dit verhaal gelezen,jullie zijn geloof ik nergens bang voor ,Maar wat zijn de foto,s prachtig wat jullie allemaal meemaken ,pakken ze jullie nooit meer af lieve groet van Tante Jans

Laat een reactie achter op Thijs Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s