Op reis in de onderwaterwereld

IMG_1639
Ik zeg het wel vaker en het is misschien wel de grootste uitdaging van lang op reis zijn; alles went. Je bent gewend aan je leventje thuis, maar het went ook om weg te zijn. Om te reizen. Om elke ochtend bananenpannenkoeken te eten. Om van de enige prachtige plek naar de andere prachtige plek te gaan. Opgevouwen in een bus vol locals. Een week geen WiFi. Een week wel WiFi. Om ’s avonds uit elke keuken te mogen proeven. Om in afgeragde bedden te slapen. Om in mooie kamers te slapen. Om op de mooiste stranden te liggen. Om de hoogste bergen te beklimmen. Je moet jezelf weer uitdagen. Uit de welbekende comfort zone. Ook op reis. Tenminste, dat vinden wij. En dat is lastiger dan het lijkt als je al zoveel gezien en gedaan hebt. Want wat is nog bijzonder? Wat hebben we nog niet eerder gezien? Gedaan? Geproefd? Gehoord? Geroken? Ervaren? Heel veel, maar zo voelt het niet.

En dan opeens opent zich een andere wereld. Recht voor je neus. Een wereld die je in je dromen niet kunt verzinnen. Zo mooi. Met dieren die je nog nooit gezien hebt. Waarvan je niet eens wist dat ze bestonden. Of uberhaupt kunnen bestaan. In kleuren die je nog nooit eerder hebt gezien. Een wereld zonder zwaartekracht. Het zweven in een oneindige ruimte. We hebben het weer gevonden. Dit went voorlopig niet.

Een wereldreis, als je die van ons al zo mag noemen, ging in mijn gedachten altijd over een wereld boven water. Het is zo’n beetje de enige angst die ik heb; water. De diepte, niks om je heen, vissen. Laat mij maar lekker op het land. Daar raak ik voorlopig niet op uitgekeken. Dacht ik. Nu besef ik dat je zoveel van de wereld niet ziet als je alleen maar boven water blijft. En misschien mis je wel het mooiste deel van de wereld. In ieder geval een heel bijzonder deel.

Mocht het nog niet duidelijk zijn, we zijn dus gaan duiken. Om te leren duiken gaan we naar Gili Air, een klein eilandje voor de kust van Lombok waar je goedkoop en mooi kan duiken. Als we aankomen en de boot uitstappen ligt Irene plotseling op de grond. Ze verdraait op ouderwetse manier haar knie. Dit keer geen schwalbe. Jamal, de eigenaar van onze homestay, wil Irene naar zijn oom op Lombok brengen. Hij had vroeger hetzelfde met z’n elleboog en z’n oom kan er wel wat aan trekken om het probleem te verhelpen. Wij verkiezen de methode plat liggen, knie omhoog en ijzen. En dat kan ook prima hier op Gili Air. Na een paar dagen is de zwelling minder en kan Irene weer een beetje lopen. Het valt gelukkig mee.

IMG_1641
IMG_20140529_130609
IMG_20140529_130106
IMG_20140601_095430

Irene moet slippers, dus pakken we de boot naar Gili Trawangan, het party eiland van de Gili’s. Hier vinden we slippers en ook nog een oude bekende; Nathan. Met hem hebben we door Mongolië gereisd. Met 2.13m is hij moeilijk te missen, maar dan moet je wel toevallig op hetzelfde moment op hetzelfde eilandje in dezelfde straat lopen. De wereld is klein.

photo1

Voordat de boot terug gaat wil Irene nog wat snorkelen. De wilde gebaren die ze maakt kunnen twee dingen betekenen. Of ze verdrinkt, of ze heeft net haar eerste schildpad gezien. En die van mij. In zulke gevallen kun je natuurlijk maar beter het zekere voor het onzekere nemen, dus ren ik als Mitch Buchanon in z’n jonge jaren het water in. Als ik dichterbij kom is Irene nog niet verdronken, maar zwemt er wel een schildpad onder ons. De hawksbill variant, zo zullen we later leren. Niet de grootste, maar wij vinden hem al aardig groot. Hij eet wat van het koraal. Af en toe zwemt hij naar de oppervlakte. Als hij zijn kop boven water steekt om adem te halen kunnen we ook de onderkant goed zien. We blijven een half uurtje bij hem zwemmen voordat een boot hem wegjaagt. We hebben gewoon met een schildpad gesnorkeld! Het eerste vinkje op de lijst.

IMG_20140601_113757

Na vijf dagen niks doen is Irene genoeg hersteld en beginnen we dan eindelijk aan onze duikcursus. De eerste dag doen we alle zwembadsessies, waardoor we de twee dagen daarna de zee in kunnen. Tussendoor studeren we. De eerste duik is meteen fantastisch. Ik verwacht dat ik strontnerveus ben, maar ben verrassend rustig. Irene is wel nerveus. Ze is verkouden en heeft problemen met haar oren. Ze is bang dat ze niet naar beneden kan. Maar het gaat soepel. We dalen rustig af naar 12 meter diepte en weten meteen niet waar we moeten kijken. Overal de mooiste en meest vreemde vissen. En daar zweven wij dan op ons gemakje doorheen. Fantastisch. Als we na 50 minuten die aanvoelen als 5 onze safety stop doen zwemt er nog een schildpad langs. En dan is het voorbij. Het is als de Max geheugentrainer. We zien van alles in nog geen uur tijd voorbij komen en na afloop proberen we het ons te herinneren. Onmogelijk. Te veel vormen. Te veel kleuren.

photo2
IMG_20140601_095454
IMG_1627
IMG_20140601_095523
IMG_20140529_124506

Vanaf de eerste duik zijn we verslaafd. We raken niet uitgepraat over de vissen die we zien. Ik installeer alle apps om vissen te herkennen en om onze duiken te loggen. Zodra we het water uit zijn duiken (hehe) we de boeken in om de namen van vissen op te zoeken. Gaandeweg herkennen we steeds meer vissen en kennen we de handgebaren voor onder water. We weten welke vissen in welke kleuren bijzonder zijn. Irene telt elke duik het aantal schildpadden dat we zien. En ze lacht haar masker vol water als we clownvisjes zien. Na vier fantastische duiken mogen we onszelf Open Water Adventurers noemen. In deze subcultuur voelen we ons duidelijk het meeste thuis. Ook al hebben we dan geen tattoos van haaien, inktvissen of de duikersvlag op onze schouder.

Na Gili Air willen we naar Komodo om de Komodovaraan te zien. Als we er meer over lezen blijkt Komodo ook een van de mooiste duikplekken ter wereld. Maar tegelijkertijd ook een van de gevaarlijkste. We lezen verhalen over downcurrents die je tientallen meters onder water kunnen trekken, of juist ver de zee op. “Washing machines” waar je in terecht kan komen. Negative entries waarbij je zo snel mogelijk naar de bodem moet, je moet vasthaken aan het rif en vervolgens moet genieten van de show van vissen die in de stroming langs je heen denderen. We worden er niet vrolijk van. Maar hoe sterker de stroming, hoe groter de vis. En we willen graag een haai zien. Of eigenlijk vooral Irene. Die kijkt bij elke briefing hoopvol naar Laura (onze instructeur) of we haaien kunnen gaan zien. Wie weet, is steevast het antwoord. Maar op Komodo heb je veel meer kans.

Met vier duiken op ons CV durven we Komodo nog niet aan, dus besluiten we meteen maar onze Advanced cursus te doen. Hiermee doen we nog vijf extra duiken en mogen we naar 30m diepte in plaats van 18. En we leren trucjes. Ondersteboven in het water hangen. Een negative entry. Navigeren onder water. Ik kan mijn aandacht er moeilijk bij houden. We moeten op ons kompas een vierkant zwemmen. Na twee bochten zie ik een school vissen en ben ik ervandoor. Laura rekent het goed. We duiken met een duikcomputer (gadgets, jeeehh!) en we doen een nachtduik. In het donker dus. En dat is wel even een dingetje. Eenmaal onder water schijnen we met onze zaklampen de diepte in. We zien een tijdje niks maar langzaam komt de bodem in zicht. We zien alleen het gebied waar de zaklamp op schijnt. De rest is donker. Aardig spooky. Irene let alleen op de zaklamp van Laura, bang om ons kwijt te raken. Door de stroming hebben we de divespot gemist en zien we dus helaas niet zoveel. Eenmaal boven is er niemand te bekennen. We liggen met ons opgeblazen vest in het water en schijnen met onze zaklampen het donker in. De enige boot die we horen vaart van ons weg. Geen paniek!! Na een kwartiertje worden we eindelijk opgevist (hehe) door onze boot. We hebben het overleefd. Niet voor herhaling vatbaar.

Na negen duiken in vier dagen zijn we Advanced Adventurers, krijgen we een mooi nieuw pasje en een gratis t-shirt en kunnen we op pad naar Komodo. En we krijgen er gratis een nieuw dilemma bij. Geven we nu de voorkeur aan reizen boven of onder water? We stellen het probleem even uit en kiezen voor de middenweg; over water. We boeken een boot trip die ons in vier dagen naar Flores brengt. De dagen zijn lang, de boot is klein, het eten is flauw en we slapen vier nachten op klamme matjes op het bovendek. Gelukkig worden we dikke vrienden met de helft van de boot, speelt onze gids gitaar en is de omgeving prachtig. Onderweg stoppen we meerdere keren om te snorkelen. Het snorkelen is hier geweldig. Veel mooier dan op de Gili’s. Prachtig onaangetast koraal zorgt voor heel veel vis. Als de zon onder gaat zien we in de verte dolfijnen uit het water springen.

IMG_1762
photo3
IMG_20140529_131618
IMG_20140601_095602
IMG_1795
IMG_1887
IMG_20140529_131143
IMG_20140529_140455
IMG_20140601_095701
IMG_20140601_095622

Plotseling horen we een harde klap op het water. Een manta! We zijn bij Manta Point. Dit keer zet ik ook snel mijn snorkel op en spring bij de eerste de beste zwarte vlek het water in. Deze manta’s krijgen duidelijk beter te eten dan die in Nusa Lembongan. Ze zijn een heel stuk groter. De stroming is fors dus we hebben moeite om ze bij te houden, maar we zien er uiteindelijk een stuk of vijf. Heel vet. Een sfeerimpressie:

Handgeschreven tekst

Na de manta’s varen we door naar het Komodo National Park. We bezoeken de eilanden Komodo en Rinca, waar we op zoek gaan naar de Komodovaraan. De Komodovaraan is ’s werelds grootste levende hagedis en kan meer dan 3 meter lang worden. En ja, ze zijn gevaarlijk. Dodelijk zelfs. Vooral voor buffels, paarden en herten die op het eiland leven. Een beet van de varaan kan elk dier in een paar dagen plat leggen. Ze hebben in het verleden ook mensen gegeten. Niet veel, maar toch. We zijn op ons hoede. De komodovaraan blijkt in het echt voornamelijk lui, maar imposant is hij wel.

IMG_20140601_095735
IMG_1988
IMG_1829
IMG_1848

Na vier dagen varen komen we uiteindelijk aan in de haven van Labuan Bajo, Flores. Het is een dorpje in ontwikkeling. Aan de enige straat die het dorp kent worden tussen de diveshops luxe restaurants en hotels gebouwd. Het wordt het nieuwe Bali, zeggen ze. Wij bezuinigen op de accommodatie en slapen met de goede groep mensen nog een nachtje op de boot. Hierdoor kunnen we wat meer uitgeven aan eten en dat is na vier dagen twee keer per dag rijst met waterige groenten wel even lekker. ’s Avonds heeft onze gids een optreden in de lokale kroeg. We zingen mee met het Indonesische nummer dat hij elke avond zong. Die nacht is het volle maan. Rond volle maan zijn de stromingen het sterkst. We slapen slecht.

IMG_2016
IMG_2020
IMG_20140601_095844

De volgende ochtend lopen we zenuwachtig naar de duikshop. We zijn de enigen dus hebben de instructeur voor onszelf. Heel relaxt, want heel relaxt zijn we niet. Hij heeft overal ter wereld gedoken en heeft mooie verhalen te vertellen. We hebben erop aangedrongen dat we echt niet eerst naar de makkelijke spot hoeven om te wennen, waardoor we nu in een dag twee duiken op de mooiste plekken kunnen doen. Maar wel kans op sterke stroming. Ach, we moeten het een keertje gaan beleven. De twee duiken zijn echt niet normaal. Gili’s on steroids noemt hij het. En het klopt. De vissen die we daar zagen zijn hier twee keer zo groot. We zweven in een aquarium. Vissoep. Hier zwemmen de vissen van onze negen duiken op de Gili’s bij elkaar opgeteld. Het koraal is fantastisch. Door de stroming heeft het hier geen zin om met dynamiet te vissen, waardoor het koraal nog intact is.

IMG_2058
IMG_2060

We hebben helaas geen onderwaterapparatuur, maar om een idee te krijgen van hoe het was check dit filmpje:

Als hoogtepunt zien we eindelijk onze haai. Een blacktip reef shark. Niet de grootste, maar hij telt. Als ik hem zie kijk ik meteen om naar Irene om te kijken of ze hem ook ziet. Ze maakt weer spastische bewegingen die ik nog herken van haar eerste schildpad. Ja dus. Als ik weer omkijk is de haai verdwenen. Ik kijk naar de gids. Ik kijk om naar Irene. Allebei volgen ze de haai met hun ogen wijzen naar hem. Hij zwemt blijkbaar een minuut om ons heen, maar ik ben hem kwijt. Ik zet een fictief vinkje op de lijst, maar niet van harte. Met de stroming viel het overigens mee. Hiervoor moeten we nog een keertje terug.

Advertenties

10 thoughts on “Op reis in de onderwaterwereld

  1. Jaaa post! Het klinkt prachtig, zelfs zonder foto’s weet je een mooi beeld te creëren. The magic really happens outside your comfort zone :) Geniet! xxx

  2. Die Jasmijn is wel van de mooie oneliners hè. Eindelijk genoeg wifi om te lezen. Wauw, wat een verhaal weer. Dat wordt dus samen met Japie naar de Rode Zee? Wij hebben wel een adresje. Maar die nachtduik. Dat klinkt echt creepy. We saw the movie.

    • Ja dat hotel is misschien best leuk als het open is, stuur maar door! Nachtduiken is niet helemaal mijn ding nee. Morgen wrakduiken, wat misschien op hetzelfde neerkomt :/

Laat een berichtje achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s