Het eilandleven in Indonesië

IMG_1278 Met heimwee naar Nieuw-Zeeland landen we op het vliegveld van Denpasar, Bali. Als we het vliegveld uitlopen vervliegt de heimwee snel. De zoete geur van kretek sigaretten en wierook. De bekende muur van warmte die als een deken over je heen valt. We voelen ons snel weer thuis in Azië. We regelen een taxi naar ons hotel in Sanur en spijkeren ondertussen ons Indonesisch bij. Selamat pagi, siang, sore, malam! Terima kasih! Sama Sama! We komen aan bij een mooie homestay met zwembad en schrikken van de prijs. Onze onderhandelingsskills zijn wat weggeëbd in Nieuw Zeeland dus uiteindelijk betalen we te veel voor wel een mooie kamer met een zwembad in de tuin. We zijn weer in Azië. Alles went.

In Sanur valt weinig te beleven dus gaan we snel door naar het Zuiden van Bali. Het is er een stuk relaxter dan in Sanur. Hier dompelen we ons onder in een nieuwe subcultuur. Konden we eerst de aansluiting niet vinden bij de verlichte yogamensjes in India, nu ondervinden we hetzelfde bij de ubercoole surfers. Het eerste dat opvalt is het gebrek aan t-shirts. Surfers dragen geen shirt, en terecht. Het lijkt alsof we in een Men’s Health fotoshoot zijn beland. Daar gaat mijn zelfvertrouwen. Irene hoor ik overigens niet klagen. Ze past hier dan ook perfect tussen de surfbabes, wat me dan wel weer trots maakt. We rijden rond op onze scooter met de grote letter L van Losers erop. We hebben als enige namelijk geen surfboard-rack aan de zijkant. Een beginnersfoutje.

We komen langs mooie stranden. We rijden naar een klif met uitzicht op een paar prachtige surfbrakes. Overal surfers. Jongetjes van een jaar of 8 glijden het water in op hun board en zijn way cooler dan ik ooit zal zijn. We zitten een half uurtje ademloos te kijken en ik kom tot het inzicht dat hoe hoger de golf hoe makkelijker het is om op je board te gaan staan. Mijn zelfvertrouwen neemt duidelijk weer toe. Voor de zonsondergang gaan we naar de Uluwatu tempel. We binden de sarong om en sluiten achteraan in de rij toeristen die het nog leuk vinden om aapjes te voeren. De tempel zelf is niet zo boeiend maar als we helemaal doorlopen naar achteren vinden we een prachtige rustige plek om de zonsondergang te bekijken.

IMG_0445 IMG_0452 IMG_0489 IMG_20140520_150544 IMG_0562 De volgende bestemming is Ubud. We vinden een leuke homestay met de meest vriendelijke mensen. Het enige vervelende is het geluid van huilende baby’s, een man die continu “hello boss” roept en een niesend jongetje. Het blijkt de vogel in het kooitje voor onze kamer te zijn. Ubud is druk! Veel toeristen, veel winkels en restaurantjes. Als je de zijstraatjes induikt kom je nog wel wat leuke dingen tegen, maar verder is het vooral veel van hetzelfde. Toeristenmeuk. Tijd om op de scooter te stappen naar de rijstterrassen iets boven Ubud. En die zijn mooi! We maken hier onze allereerste schuiver. Op een smal stijl weggetje omlaag zijn mensen met de weg bezig waardoor de hele bocht vol ligt met zand. De scooter heeft alleen een goed functionerende voorrem dus daar gaan we. De schade valt gelukkig mee en de mannen helpen ons overeind. IMG_0567 IMG_0573 We komen bij de Tirta Empul tempel. Deze staat bekend om het ritueel waar je jezelf kunt reinigen in heilig bronwater. We zitten er een tijdje naar te kijken. De hindu’s gaan van bron naar bron en hebben een vast patroon van bidden, handbewegingen en onderdompelen. De toeristen gaan erachteraan en nemen telkens een ongemakkelijke douche. Het is een grappig gezicht, maar we besluiten er maar niet achteraan te gaan. Voor hen betekent het wat, voor ons betekent het niks. We hebben geen idee. Hierna gaan we naar de Gunung Kawi tempel. Als we een stukje doorlopen door de rijstterrassen komen we bij een mooie kleine ‘geheime’ waterval. Een oud vrouwtje loopt met ons mee en laat ons continu lachend haar tieten zien, als teken dat we ons uit moeten kleden. Nou vooruit, maar we houden wel onze bikini aan. IMG_20140520_152947 IMG_0632 IMG_0633 IMG_20140520_160434 De volgende dag gaan we op een tweedaagse scootertrip naar Jatiluwih, de grootste en mooiste rijstterrassen van Bali. Irene navigeert met Google Maps, wat blijkbaar geen onderscheid maakt tussen normale weggetjes, kleine weggetjes en onbegaanbare kleine weggetjes. Het is een mooie lange tocht door een stuk Bali waar niet veel toeristen komen. Mensen kijken nog verbaasd en kinderen roepen ons na. We wandelen een stukje door de rijstterrassen, genieten van het uitzicht en rijden dan verder noordwaarts. IMG_0670 IMG_0702 IMG_20140520_161355 IMG_20140520_161215 We komen langs een tempel aan een meer en de Munduk watervallen. Hier in de buurt gaan we op zoek naar een hotel. De eerste de beste die we vinden heeft mooie kamers met een groot terras dat uitkijkt op de rijstterrassen. Onze onderhandelingsskills zijn weer terug op niveau dus krijgen we de kamer voor 200.000roepies. “But don’t tell your neighbours because they paid 350”. We parkeren onze scooter, Irene regelt een massage en ik lees een boek (stukje) en geniet van het uitzicht. IMG_0712 IMG_0730 IMG_0746 De tweede dag scooteren we met een omweg terug naar Ubud. Helaas missen we net de volle maan festiviteiten in een mooie tempel onderweg. IMG_0787 IMG_0796 We hebben het gevoel dat we Bali wel gezien hebben. Het is ons iets te toeristisch. We gaan naar Nusa Lembongan, een eilandje vlakbij Bali. Nusa Lembongan staat bekend (nou ja, bekend) om het mooie snorkelen en duiken, zeewierplantages en de zonsondergang. Bij laag water worden kilometers zeewier blootgelegd en trekt de halve bevolking erop uit om zeewier te plukken tot de zon onder gaat. Als je hier bent mag je geen zonsondergang overslaan. Maar dit is dan ook meteen de enige verplichting die we hier hebben. Niet slecht. IMG_0969 IMG_0948 IMG_0815 IMG_0825 IMG_0853 IMG_0857 Op Nusa Lembongan kun je snorkelen met reuzenmanta’s. Als je geluk hebt. We regelen een bootje en gaan op weg richting Manta Point. De boot ligt nog niet stil of Irene springt als een gek het water in met haar flippers half aan en masker nog op haar hoofd. Bang om de enige manta die er zwemt te missen. Ik duik er iets later wat aarzelend achteraan; ik ben niet gek op water en ook niet gek op vissen, laat staan hele grote vissen in heel veel water. Ik zie de eerste manta na een paar seconden snorkelen en voel me gek genoeg meteen op mn gemak. Gracieus vliegt hij door het water en ik zweef erboven. Hij is zeker een paar meter breed. Kleintjes, want ze kunnen tot 7 meter breed worden. Als een pleziervliegtuig met flexibele vleugels maakt hij een ruime bocht en vliegt terug, recht op me af. Het zijn nieuwsgierige wezens. De bek gaat open om plankton te scheppen en ik denk opeens dat ik daar makkelijk in kan verdwijnen (onder water lijkt alles net even iets groter) en flipper maar een stukje opzij. Irene is inmiddels aangeschoven. Boven water gooien we er wat krachttermen uit en verdwijnen dan weer onder water. Wat is dit ontzettend gaaf. Uiteindelijk zien we er een stuk of tien. We hebben geluk.

Op Nusa Lembongan doen we verder niet zo veel. We scooteren over het eiland waar maar een paar auto’s rijden. We gaan op zoek naar mooie strandjes. We zien dolfijnen bij Devil’s Tear. We gaan snorkelen in de mangrove. We hangen bij het zwembad. Ik laat mijn haar knippen bij de lokale kapper (een jongen die wel eens de haren van mannen in de buurt knipt). Irene lacht me uit want blijkbaar heeft hij de hele achterkant voor het gemak maar overgeslagen. We kijken naar de surfende kinderen bij Dream Beach. En elke avond genieten we van een magische zonsondergang.

IMG_0927 IMG_0967 IMG_0975 IMG_1006 IMG_1009 IMG_1032 IMG_20140520_181107 IMG_1046 Na vijf dagen hebben we het wel gezien en is het tijd om door te gaan. We gaan voor de goedkoopste optie en na een piepklein zeilbootje, een busje, een ferry en nog een busje komen we aan in Kuta, Lombok. Lombok is fantastisch. De mensen zijn vriendelijker dan op Bali. Er zijn veel minder toeristen. Uitgerekte stranden waar niemand op te vinden is. Het is er groener. Mooier. Minder ontwikkeld. We zijn in Kuta om te leren surfen en verwachten een aardig toeristisch dorpje. In werkelijkheid is Kuta een leuk straatje met genoeg lokale eettentjes, wat prima homestays, surfshops en kinderen die je armbandjes proberen te verkopen. Op Kuta horen we er eindelijk bij. We hebben een scooter MET een surfboard-rack. We worden aangesproken met brother en sister. Praten over de swell van die dag. Over awesome lefthanders. En dan rijden we op onze scooter met een gigantisch piepschuim board naar de beginnersbeach. We krijgen “les” van een paar jochies die liever zelf een golf pakken dan ons leren te surfen. Het enige wat ze doen is ons een golf induwen en hard “up!” roepen. Maar we krijgen er plezier in. Vooral Irene doet het goed. Om de haverklap zie ik haar staan als ik weer eens van mijn board val. Na een korte pauze heeft iemand mijn gigantische board gepakt en moet ik de zee in met een iets minder gigantisch board. Hopeloos. Mijn theorie dat het makkelijker staan is op hoge golven houdt ook geen stand. De volgende dag gaan we er zelf op uit en gaat het al een stuk beter, maar we hebben nog een lange weg te gaan voordat we ons surfers kunnen noemen. IMG_1054 IMG_1068 IMG_1085 IMG_1111 IMG_1125 IMG_1137 IMG_1167 Tijdens het surfen ontmoeten we Ieke (Nederlands), Thomas & Dede (Frans) en Danny (Canadees). Na de nodige Beng Beng shakes in de lokale warung besluiten we met z’n zessen de Rinjani te beklimmen. Deze vulkaan is met 3.726 meters de op een na hoogste vulkaan van Indonesië. Als we worden opgehaald staat de lokale knokploeg ons op te wachten. We hebben direct in Senaru, waar de trekking begint, geboekt in plaats van bij een mannetje in Kuta en dat vinden ze hier niet zo leuk. We komen dan ook niet zonder problemen weg voordat onze driver 600.000roepies (40 euro) heeft betaald. Alsof we in de ghetto zijn beland. In Senaru doen we een warming up naar twee mooie watervallen voordat we de volgende dag aan onze 3 daagse klim naar de top beginnen. IMG_1182 De Rinjani beklimmen is zwaar. Heel zwaar. De eerste dag lopen we door voornamelijk tropisch bos door de regen steil omhoog. Na 2.000 meter klimmen bereiken we de kraterrand. Vanaf hier heb je een schitterend uitzicht over het meer dat in het krater ligt en de nieuwe vulkaan die in het meer is ontstaan. Bij ons is de krater gevuld met wolken, maar af en toe wordt een tipje van de sluier opgelicht. We eten snel ons avondeten en duiken dan in onze slaapzak. We zijn al aardig kapot. De volgende ochtend zijn de wolken opgetrokken en zien we een prachtige zonsopgang over het meer. IMG_1221 IMG_1234 IMG_1240 IMG_1261 We pakken onze spullen en gaan dan twee uur steil omlaag naar het meer. We nemen een frisse duik en lopen door naar de warmwaterbronnen. Ze liggen prachtig verscholen onder een grote waterval. Het warme water ontspant de spieren, klaar voor een drie uur durende klim naar de tweede kraterrand. Hier overnachten we. IMG_1273 IMG_1276 IMG_1297 IMG_1304 IMG_1513 Een kort nachtje, want we staan om 02:30 naast onze tent om aan onze beklimming naar de top te beginnen. In het donker lopen we over een smal paadje 1.100 meter steil omhoog. Het is lopen door diep zwart zand. Twee stappen omhoog en weer terugglijden. Na drie uur komen we uitgeput aan op de top. Net op tijd voor de zonsopgang. Als de zon opkomt hebben we een prachtig uitzicht over de krater, het meer, Lombok, Bali en de Gili eilanden. Het was meer dan de moeite waard. IMG_1341 IMG_1372 IMG_1386 IMG_1369 IMG_1411 IMG_1479 IMG_1500 IMG_1547 De onvermijdelijke tocht naar beneden duurt 7 uur. We worden gedropt in Senggigi van waar we de volgende dag naar Gili Air gaan. Strand, zee, snorkelen en zo min mogelijk doen. Uitrusten. We hebben het verdiend. Heel even, want we moeten weer sportief doen. En dit wordt waarschijnlijk het dieptepunt van onze reis (oeh, cliffhanger!)

Advertenties

7 thoughts on “Het eilandleven in Indonesië

  1. leuk leuk!! na het lezen van dit verslag heb ik nu heimwee naar indonesie! Tof dat jullie rinjani ook beklommen hebben :) klinkt zoals altijd weer super allemaal
    Xx

    • Haha ja sorry de volgende keer zal ik er ook wat vuile was in gooien ;) De rinjani was onwijs mooi, maar nu willen we geen vulkaan meer op. Veel mooier wordt het niet :)

  2. Mooie verhalen weer en prachtige foto’s. Als ik m’n best doe, ruik ik de tropen weer. Wanneer ga je nu eens uitleggen wat het verschil is tussen een toerist en een reiziger? Maar ondertussen heb ik eigenlijk maar één wens voor jullie en volgens mij zijn jullie aardig bezig die te vervullen: One life, live it!

  3. Ohhhhh wat is het heerlijk om weer te lezen en zien hoe gaaf jullie het hebben! Steeds denk ik, nu hebben jullie zoveel mooie dingen gedaan, het kan niet beter. En toch is het elke keer weer onwijs mooi :) Geniet nog lekker samen XX

Laat een berichtje achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s