Op hoogtestage in Nepal

wpid-IMG_4007.jpg

Laten we meteen maar met de deur in huis vallen; we hebben het gehaald! In 17 dagen leggen we te voet ruim 200 km af. Van Besisahar, via Thorung la Pass, naar Nayapul. Van 820 naar 5.416 meter hoogte en weer terug naar 1.070. Het is zwaar. Het is koud. Het is lang. Het is hoog. We stinken (ok, vooral ik stink). Maar het is misschien wel het mooiste wat we ooit gedaan hebben.

De voorbereiding
In Kathmandu blijken er in de week dat wij er zijn verkiezingen te zijn. Dit betekent dat niemand weet wanneer de eerste tourist bus de stad uit gaat. Vanwege stakingen, veiligheidsmaatregelen, het is allemaal wat onduidelijk. We hebben in ieder geval genoeg tijd om ons voor te bereiden. En ervaren trekkers als we zijn, doen we dat natuurlijk grondig. In twee dagen slaan we het volgende in; 2 paar trekking pants, 1 fleece, 2 mutsen, 3 paar handschoenen, 1 paar wollen sloffen, 2 downjackets (gehuurd), 2 slaapzakken (gehuurd), waterzuiveringstabletten, diamox tabletten, 2 waterflessen, 3 wc-rollen, 24 mueslibars en 12 Snickers. Wat kopen we niet? Een kaart en/of een gids van het gebied. Het schijnt ten slotte allemaal goed aangegeven te zijn met rood/witte tekens. Uuhhh ja. Als je op de goede weg zit wel. Tip: neem een kaart mee.

We halen onze TIMS en entry permit om het gebied in te mogen. Als laatste regelen we onze visums voor India via een bureautje (fingers crossed). We pakken onze tassen (1 backpack en 1 daypack) in met zo min mogelijk spullen en met twee bustickets op zak zijn we klaar om te gaan.

wpid-IMG_3410.jpg
wpid-IMG_3411.jpg

Bedelaars
Bedelaars zijn er veel in Kathmandu, maar ook tijdens de trek. “Sweeettt!!!”, “Schoolpen!!!”, “Chocolate!!!” hoor je in elk dorp waar je doorheen loopt. In Kathmandu is het voornamelijk “Money?” en “Food?”. Je weet dat het niet goed is, en we geven ook niks, maar ergens is het tegennatuurlijk om niks te geven als je net je boodschappen hebt gedaan. Als we op de bus wachten komt er een vrouwtje met een klein kind in haar armen op ons aflopen. Het is half zeven ’s ochtends en ik heb net fruit gekocht. Ik graai in m’n plastic zak om haar een banaan te geven. Het kind zal wel honger hebben, denk ik. “No. No banana, only money” zegt ze, en we krijgen weer een reality check. Begging is big business.

Waar zijn we aan begonnen?
Dat is wat ik me op dag 1 en 2 vooral afvraag. In Kathmandu had ik al buikgriep en dat wordt er na de eerste dagen lopen niet beter op. Een voordeel is dat ik het ’s nachts in ieder geval niet koud heb. Irene dartelt de eerste dagen omhoog en ik sjok er wat achteraan. Gelukkig hebben we de foto’s nog en zie ik dat het ook de eerste dagen best mooi was. Best wel heel erg mooi.

wpid-IMG_3456.jpg
wpid-IMG_3490.jpg
wpid-IMG_3584.jpg
wpid-IMG_3512.jpg
wpid-IMG_3509.jpg
wpid-IMG_3601.jpg
wpid-IMG_3607.jpg

Op dag 5 lopen we naar Upper Pisang. Het eerste hoogtepunt van de trek. We moeten een uur lang pittig omhoog zigzaggen, maar dan komen we ook ergens. De dorpjes zijn hier prachtig. Bijna onzichtbaar zijn de huizen tegen de berg aan gemetseld. Bijna, want op elk dak wapperen gekleurde vlaggen. De koeien lopen door de straten. Om je heen zie je de hoge besneeuwde bergtoppen van de Annapurna’s. Een machtig gezicht. Een moederkoe wil door ons heen als we willen passeren, dus trekken we snel een sprintje terug en lopen we maar een blokje om. Les 1: loop met een ruime bocht om een koe heen als er een kalf bij staat.

wpid-IMG_3715.jpg
wpid-IMG_3641.jpg
wpid-IMG_3714.jpg
wpid-IMG_3703.jpg
wpid-IMG_3689.jpg
wpid-IMG_3662.jpg

Het dagelijks leven
Op de trek ontwikkel je een vast ritme. We zetten de wekker op half 7. Snel kleden we ons om en pakken onze spullen in. Om 7 uur ontbijten we. Porridge met appel, muesli met appel, pannenkoek met appel. Alles word je op een gegeven moment wel zat. Tanden poetsen, betalen en om kwart voor 8 gaan we op stap. Dan lopen we een paar uur. We passeren buffels in smalle straatjes. Halen ergens een kop thee en eten een muesli bar. Dan lopen we door tot de lunch. Macaroni, fried rice, alles waar je een beetje energie van krijgt. We zien bruiloften onderweg. Schoolkinderen willen op de foto. Aan het eind van de dag (uur of 4/5) zoeken we een leuk guesthouse: “Hot shower?”. “Gas heated hot shower?”, “Fireplace in the dining?”, “Good food?”. Als het antwoord “Yes. Yes, very hot! Yes. Yes, very good, very cheap!!” is onderhandelen we wat over de prijs (ergens tussen 2 dollar en gratis) en pakken we onze spullen uit. Soms een snelle douche, warme kleren aan en dan snel eten; de enige manier om het goed warm te krijgen. Een paar keer Nepalese Dal Bhat, maar vooral veel pasta. Hoe hoger we komen, hoe vroeger we naar bed gaan (6 uur). Als we een wilde avond hebben slapen we om half 9.

wpid-IMG_4170.jpg
wpid-IMG_4153.jpg
wpid-IMG_20131207_191122.jpg
wpid-IMG_3752.jpg
wpid-IMG_4158.jpg
wpid-IMG_4243.jpg
wpid-IMG_20131209_165308.jpg
wpid-IMG_4263.jpg
wpid-IMG_4267.jpg
wpid-IMG_4279.jpg
wpid-IMG_4342.jpg
wpid-IMG_3991.jpg

Een rustdag
Iedereen acclimatiseert een dag in Manang. Wij stranden een plaatsje ervoor, maar dat is geen ramp. Gelukkig ben ik weer beter en is m’n eetlust weer terug. We eten Yak Special Sandwich en Veggie Burgers. We doen de was en genieten van de zon. In de middag lopen we in een half uur naar Manang. De taarten in de etalages van de lokale bakkerijtjes kunnen we niet weerstaan. Voor het avondeten gaan we naar de film; Seven Years in Tibet. In een klein zaaltje is een beamer en een scherm neergezet. Er zijn banken met dierenhuiden en een heater om je warm te houden. Halverwege krijgen we thee en popcorn. Een leukere bios bestaat denk ik niet.

wpid-IMG_20131209_143823.jpg
wpid-IMG_3757.jpg

Tilicho Lake
Vanaf Manang besluiten we naar Tilicho Lake te lopen. Het schijnt het hoogstgelegen meer ter wereld te zijn op 4.920 meter hoogte. Het zijn de mooiste dagen van de trek. We lopen door landslide area naar Tilicho Basecamp. Het is een smal paadje met links een hele steile helling naar beneden en rechts hetzelfde omhoog. Hier geen hekjes zoals in China. Opletten dus en hopen dat er geen stenen naar beneden komen.

wpid-IMG_20131209_184935.jpg
wpid-IMG_3972.jpg
wpid-IMG_3812.jpg
wpid-IMG_3944.jpg
wpid-IMG_3835.jpg

Vanaf Basecamp is het drie uur klimmen omhoog. De eerste dagen neemt Irene mij op sleeptouw. Nu is het mijn beurt. De hoogte maakt het lastig om te ademen en Irene heeft er meer last van dan ik. Voetje voor voetje schuifelen we omhoog richting de sneeuw. Als onze voeten de sneeuw raken gaat alles weer vanzelf. Wat een machtig gevoel om zo hoog te zijn gekomen alleen maar door te lopen. Na een kwartier in de sneeuw bereiken we het bevroren meer. En we worden rijkelijk beloond.

wpid-IMG_3852.jpg
wpid-IMG_3871.jpg
wpid-IMG_3876.jpg
wpid-IMG_3878.jpg
wpid-IMG_3929.jpg
wpid-IMG_3916.jpg
wpid-IMG_3913.jpg
wpid-IMG_3911.jpg

Thorung la Pass
Na deze zware klim zijn we een tikkeltje angstig voor DE pas. Het is hetzelfde aantal meters klimmen als naar Tilicho Lake, maar dan beginnen we nog eens 500 meter hoger. We slapen in Thorung Pedi, waar we iedereen weer tegenkomen met wie we de eerste dagen opgelopen zijn. We zijn weer wat gerustgesteld. Twee dagen extra op hoogte gelopen en zij hebben voornamelijk uitgerust. Blijkbaar zijn we fitter dan we denken. En we blijken inderdaad bang voor niks. We beginnen om kwart voor 6 en drie uur later zijn we al boven. De weg naar boven is niet bijzonder mooi, maar wat zijn we blij dat we er zijn!

wpid-IMG_4000.jpg
wpid-IMG_4007.jpg

De weg naar beneden is lastig, maar mooi. Het uitzicht is weer compleet anders, wijds en ruig, en het maakt ons benieuwd naar wat we nog meer gaan zien. Onderweg belanden we in een kudde pakezels en we lopen gezellig tussen het gerinkel van bellen naar beneden. Na twee uur stoppen we voor lunch en na nog eens twee uur zijn we weer beneden in Muktinath. Op 3.800 meter. We kunnen opgelucht adem halen. Letterlijk. We zijn eroverheen.

wpid-IMG_4025.jpg
wpid-IMG_4048.jpg
wpid-IMG_4067.jpg

Alright. Now what?
Dat was hem dan. Tien dagen lang met 1 hoofddoel in ons hoofd gelopen en op dag 11 is het voorbij. En dan moeten we nog een stukje. We proberen ons weer op te laden voor nog een week lopen, maar het lukt niet erg. Vanaf hier is er weer een weg, die de meeste wandelaars gebruiken om een bus of jeep naar beneden te nemen. Of om zo snel mogelijk naar beneden te lopen. Dat willen we nou ook weer niet. Gelukkig hebben we foto’s genomen van een kaart, dus we vinden mooie routes om te lopen. Ver weg van de weg. Als je loopt hoef je jezelf niet op te laden. Het is hier weer zo mooi en zo anders dan aan de andere kant. We lopen door brede rivierbeddingen en nemen geknutselde bruggetjes over stukjes rivier. We lopen door het bos omhoog naar bergdorpjes tussen de rijstvelden. Zolang we blijven lopen zijn we happy.

wpid-IMG_4189.jpg
wpid-IMG_4110.jpg
wpid-IMG_4209.jpg
wpid-IMG_4203.jpg
wpid-IMG_4201.jpgwpid-IMG_4282.jpg
wpid-IMG_4185.jpg

Poon Hill
Onze laatste uitdaging is Poon Hill. Vanuit hier kun je een prachtige zonsondergang en -opgang zien met uitzicht op alle Annapurna’s. Enige minpunt is dat het de grootste klim is van de hele trek; 2.000 meter de lucht in. En de volgende dag mag je hetzelfde aantal meters weer naar beneden. We twijfelen, maar willen niet opgeven. We zijn inmiddels goed getraind en klimmen naar 3200 meter is een stuk makkelijker dan klimmen naar 5200 meter. En dat blijkt. De weg omhoog is mooi en het voelt als een lange sprint omhoog. Wel zijn we aardig uitgeput als we boven zijn. De zonsondergang valt een tikkeltje tegen en we zijn te moe om vroeg op te staan voor de zonsopgang. Jammer dan.

wpid-IMG_4305.jpg
wpid-IMG_4328.jpg
wpid-IMG_4403.jpg
wpid-IMG_4410.jpg
wpid-IMG_4353.jpg
wpid-IMG_4385.jpg

De laatste dag storten we ons omlaag. Alles doet pijn, maar om 3 uur zijn we weer beneden. Met fanfare. Het zit erop! We did it!

wpid-IMG_4422.jpg

12 thoughts on “Op hoogtestage in Nepal

  1. super gaaf!! :) vond t weer lekker herkenbaar! Kan nu bijna niet meer onderuit om deze zomer ook nog de annapurna van dichtbij te zien. hele mooie foto’s!

  2. En van wie had je ook alweer geleerd om NOOIT zonder kaart en kompas op pad te gaan? Nou?

    Wat een prachtige belevenissen weer en als jij schrijft dat dit het mooiste is wat jullie ooit hebben gedaan, moet het echt wel mooi zijn. Geweldig. En dan realiseer ik me dat jullie ‘nog maar’ vier maanden weg zijn. Nog niet eens op de helft. Wat hebben jullie al veel meegemaakt en wat hebben jullie al veel moois gezien. Ik ben jaloers op jullie, een beetje, en trots, heel veel. En ik mis jullie. Dikke knuffel en maak het goed.

  3. Ontzettend gaaf geschreven Thijs en wat een foto’s!! Krijg er gewoon tranen van in m’n ogen! Hoop dat jullie helemaal uitgerust zijn voor India. Heel veel plezier liefjes xxx

Laat een berichtje achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s